حالا که چهارده روز از قطع ارتباط با جهان گذشته و فعلاً فقط ما ماندهایم با شبکه داخلی، شاید بسیاری از شرکتها و کاربران حرفهای و خانگی برای تامین امنیت کامپیوترها به دنبال جایگزینی بومی برای شناسایی و دفع تهدیدات امنیت سایبری نظیر ویروسها، بدافزارها و … بگردند. در این مطلب به سراغ یکی از معروفترین نرمافزارهای امنیتی بومی رفتیم تا ببینیم آیا این نرمافزار میتواند با اینترنت ملی، آپدیت بروزی دریافت کند یا خیر.
همانطور که میدانید، آنتیویروسها دائماً باید بروز شوند تا شرکت سازنده بتواند امضای بدافزارهای دیجیتال را به آن برساند تا در صورت مواجه به آنها، قادر به شناسایی بدافزار و محافظت از کاربر باشد. مشکل اینجاست که با قطع اینترنت بینالملل، تمامی آنتیویروسخارجی ارتباطشان با سرورهای خود را از دست دادهاند و هیچ آپدیتی دریافت نکردهاند.
آزمون آنتیویروس بومی با شبکه ملی
در چنین شرایطی ممکن است شما هم همانند نگارنده تصمیم بگیرید یک آنتیویروس ایرانی را نصب کنید تا حداقل بهروز باشد و بتواند بدافزارها و تهدیدهای جدید را شناسایی کند. درست با همین هدف بود که نگارنده سراغ نصب یکی از مشهورترین آنتیویروس ایرانی رفت که البته از ذکر اسم آن معذوریم.
در همین رابطه بخوانید:
– یک خلأ امنیتی خطرناک: آپدیت ویندوز و آنتیویروس نداریم
آنتیویروس ایرانی مورد بحث را آپدیت کردیم و بیش از 250 مگابایت آپدیت دانلود کرد. تا اینجا خوشحال شدیم! بالاخره تونستیم بعد از 14 روز، یک بروزرسانی دیتابیس برای یک نرمافزار امنیتی دریافت کنیم.
اما بعد از کمی دقت، متاسفانه متوجه شدیم که تمامی فایلهای دیتابیس آن به تاریخ ۱8 دی بازمیگردد؛ زمانی که هنوز اینترنت بینالمللی وصل بود.
علت عدم بروزرسانی دیتابیس این نرمافزار امنیتی معروف ایرانی را ما نمیدانیم و شاید توسعهدهندگان آن همانند شما به اینترنت بینالمللی دسترسی ندارند و نتوانستهاند فایلهای متعلق به آنتیویروس خارجی ESET (موتور استفاده شده در این نرمافزار) را تامین کنند.
اینجا نکته حائز اهمیتی از حیث امنیت سایبری کشور و انواع سیستمهای کامپیوتری وجود دارد. بروزرسانی دیتابیس نرمافزارهای امنیتی، از «وقایع» اخیر امنیتی بینالمللی نشات میگیرد.
در واقع شرکتهای سازنده نرمافزارهای امنیتی مثل آنتیویروس، با استفاده از تحلیل آخرین بدافزارها، ویروسها و … ، اقدام به تهیه پترنها و امضاهای دیجیتالی خاصی میکنند که این نرمافزارها، بتوانند در صورت مواجه با آن تهدیدها، آنها را شناسایی کرده و مانع از آسیب به سیستم ما شوند.
اما در نبود اینترنت بینالمللی و عدم دسترسی به آخرین تحولات امنیتی جهانی، چه شکلی میتوان انتظار داشت که شرکتهای داخلی تولیدکننده نرمافزارهای امنیتی بتوانند «به موقع» بروزرسانیهای مورد نیاز را ارائه کنند؟
ایران دو هفته تا امروز از دنیا از حیث امنیت سایبری، عقب مانده است و خطرات چنین موضوعی با توجه به صدها هزار کامپیوتری که در سازمانها، دیتاسنترها، شرکتها و … استفاده میشوند، کوچک نیست. امیدواریم که اینترنت بینالمللی هر چه زودتر متصل شود و مسئولان به ابعاد دیگری از امنیت، مانند آنچه در این مطلب به آن پرداخته شد، توجه داشته باشند.
