بازار مسکن؛ گران برای خریدار، بدون صرفه برای سازنده

امیرحسن مستعد –  در چند روز گذشته مرکز آمار در گزارشی تورم‌ فصلی، سالانه و نقطه به نقطه نهاده‌های ساختمانی تهران در بهار 1404 را منتشر کرد. این گزارش نشان می‌دهد که همه این شاخص‌ها نسبت به دوره قبلی خود افزایش پیدا کرده‌‌اند؛ تورم نقطه به نقطه در بهار امسال به 49.7 درصد رسیده که از سال 1401 بالاترین میزان رشد را نشان می‌دهد؛ به عبارتی این شاخص رکورد 3 ساله خود را شکسته است.

 هزینه ساخت و ساز در تهران روی شیب صعودی

تورم فصلی نهاده‌های ساختمانی تهران در بهار 1404 به 22.3 درصد رسید و نسبت به فصل قبل 11.7 واحد درصد افزایش پیدا کرد. تورم نقطه‌ای بهار امسال هم نسبت به بهار پارسال افزایش 49.7 درصدی داشته که بیشترین تورم نقطه به نقطه در سه سال اخیر محسوب می‌شود. به عبارت دیگر، مصالح ساختمانی در شهر تهران طی بهار سال جاری تقریبا 50 درصد نسبت به همین مدت در سال قبل افزایش قیمت داشته است. این شاخص نسبت به سطحی که در زمستان سال قبل داشت هم افزایش 11.8 واحد درصدی را تجربه کرده است. تمام این شاخص‌ها، تورم فزاینده نهاده‌های ساختمانی در تهران را نشان می‌دهد که می‌تواند رکود تورمی مسکن را از قبل هم عمیق‌تر ‌کند.

در بین همه نهاده‌های تولید مسکن، گروه «سیمان، بتن، شن و ماسه» با 38.1 درصد بیشترین تورم را نسبت به فصل گذشته داشته است؛ همچنین کمترین تورم فصلی را هم گروه «آهن‌ آلات، میلگرد، پروفیل درب ‌و‌ پنجره و نرده» با 3.0 درصد به خود اختصاص داده است. 

جاماندگی تورم مسکن از رشد هزینه ساخت و ساز

به گزارش دنیای اقتصاد، قیمت نهاده‌های ساختمانی تهران در فصل بهار درحالی حدود 50 درصد نسبت به سال گذشته افزایش داشته که تورم مسکن حدود 18 درصد در فصل بهار برآورد شده است. به عبارت دیگر هزینه تولید نسبت به قیمت فروش آن نزدیک به سه برابر بیشتر رشد کرده است. به گفته کارشناسان این مسئله فاصله هزینه تولید و قیمت مسکن در تهران را بیش از پیش کاهش داده و عایدی ساخت مسکن را در این شرایط رکودی کمتر از قبل می‌کند؛ این وضعیت می‌تواند موجب کاهش عرضه و تعمیق رکود مسکن ‌شود.

با کاهش قدرت خرید جامعه در سالیان گذشته، حتی اگر قیمت‌ها در همین سطوح هم حفظ شوند توانایی خرید خانه برای گروه زیادی از جامعه، خصوصا خانه اولی‌ها، وجود ندارد. حال نه تنها با رشد قیمت مسکن فشار بر خانوار تشدید شده بلکه با رشدی کمتر از رشد قیمت مصالح، سود سرمایه‌گذار را به حداقل رسانده و با کمرنگ‌کردن صرفه اقتصادی تولید مسکن، ناترازی شکل گرفته در این بازار را تعمیق می‌کند.