شرکت آنتروپیک در آزمایش جالبی به نام «Project Deal» یک مارکتپلیس خصوصی ایجاد کرد که در آن ایجنتهای هوش مصنوعی نماینده خریداران و فروشندگان بودند و برای کالاهای واقعی، با پول واقعی، معاملات واقعی انجام میدادند.
این آزمایش در قالب یک آزمایش محدود طراحی شد و فقط ۶۹ نفر از کارکنان آنتروپیک در آن شرکت کردند. هر یک از این افراد بودجهای ۱۰۰ دلاری دریافت کردند تا با کمک ایجنتها از سایر همکاران خود خرید کنند. با اینکه مقیاس آزمایش محدود بود، نتایج موفقیتآمیزی بهدست آمد: در مجموع ۱۸۶ معامله شکل گرفت که ارزش آنها از ۴ هزار دلار فراتر رفت.
پروژه مارکتپلیس آنتروپیک برای ایجنتها
آنتروپیک برای بررسی دقیقتر عملکرد مدلها، چهار بازار متفاوت را بهطور همزمان اجرا کرد. یکی از این بازارها واقعی بود؛ به این معنا که در آن از پیشرفتهترین مدل شرکت برای نمایندگی همه کاربران استفاده شد و معاملات پس از پایان آزمایش نیز بهصورت واقعی نهایی شدند. سه بازار دیگر صرفاً با هدف تحلیل و مقایسه طراحی شده بودند.
یکی از مهمترین یافتههای این آزمایش به نقش کیفیت مدلها در نتایج معاملات مربوط میشود. به گفته آنتروپیک، زمانی که کاربران توسط مدلهای پیشرفتهتر نمایندگی میشدند، کاملاً میدیدند که نتایج بهتری کسب میکنند. اما نکته نگرانکننده اینجاست که کاربران معمولاً متوجه این اختلاف کیفیت نمیشوند. این موضوع مفهوم «شکاف کیفیت ایجنتها» را مطرح میکند؛ در این وضعیت برخی کاربران ممکن است در موقعیت ضعیفتری قرار داشته باشند، بدون اینکه حتی از این مسئله آگاه شوند.
از سوی دیگر، بررسیها نشان داد دستورالعملهای اولیهای که به ایجنتهای هوش مصنوعی داده شده بود، تأثیر قابلتوجهی بر احتمال انجام معامله یا قیمتهای نهایی نداشته است؛ این موضوع میتواند نشاندهنده استقلال نسبی این ایجنتها در فرایند مذاکره باشد.
در مجموع، Project Deal نشان میدهد ایجنتهای هوش مصنوعی تا چه حد میتوانند در سناریوهای اقتصادی واقعی عملکرد قابل قبولی داشته باشند و سؤالات مهمی نیز درباره عدالت، شفافیت و نابرابری در دنیای مبتنیبر ایجنتهای هوش مصنوعی مطرح میکند؛ سؤالاتی که احتمالاً در آینده نزدیک، به یکی از چالشهای اصلی این حوزه تبدیل خواهند شد.
