این جام پایه دار ، نمونهای شاخص از سفالینههای مینایی ایران در دورهی اسلامی میانه است؛ آثاری که بهسبب تنوع رنگ و روایتپردازی تصویری، با عنوان «هفترنگ» نیز شناخته میشوند.
مجله اینترنتی باستان شناس : میناکاری اصطلاحی مدرن در میان مجموعهداران برای اشاره به گونهای از سفالینههای ایران در اواخر قرن دوازدهم و اوایل قرن سیزدهم میلادی است. واژهی «مینایی» در فارسی به معنای «میناکاری» یا «لعابدار» بوده و به کاربرد رنگدانههای شیشهای رنگی اشاره دارد که برای اجرای تزئینات پیکرهنگاری دقیق بر روی ظروف یا کاشیها به کار میرفت و سپس طی چندین مرحله پخت بر بدنهی سفالی تثبیت میشد. استفاده از طیف گستردهای از رنگها، از جمله فیروزهای، سرخ، سبز، ارغوانی و سیاه، سبب شد این گونه سفالینهها در منابع فارسی با عنوان «هفترنگ» نیز شناخته شوند.
صحنههای سفالینههای مینایی غالباً بازتابدهندهی مضامین درباری همچون بزم و ضیافت، صحنههای رزمی، یا مجالس شعر و موسیقی هستند. این ترکیبهای رنگین، روایتهای تصویری پیچیدهای را شکل میدادند که با سنت نگارگری نسخههای خطی همپوشانی داشت.
سطح بیرونی این جام پایهدار با آرایهای از نه پیکرهی نشسته تزئین شده است که برخی از آنان در حال نواختن ساز برای جمعی نشستهاند. در بخش تحتانی، نواری از نقوش هندسی برگمانند دیده میشود و در حاشیهی داخلی و بیرونی لبهی پیاله، کتیبهای به خط کوفی تقلیدی (pseudo-kufic) بهصورت دوربندی نقش شده است.
قدمت : اواخر قرن دوازدهم – اوایل قرن سیزدهم میلادی (سلجوقی ) فریتور (سفال فریتی)، لعاب فیروزهای زیرلعاب، رنگهای سیاه، آبی، سبز تیره، سرخ و سفید رویلعاب، با آثار تزیین زراندود
مشخصات : محل کشف ، ایران – کاشان ، خرید : توسط موزه هنری والترز در سال ۱۹۲۹ میلادی ؛ ابعاد : ارتفاع ۱۰٫۶ سانتیمتر و قطر ۱۱ سانتیمتر.
