وقتی نظام حکمرانی از سیاست گذاری؛ تدوین استراتژی و نظارت حرفه ای خود دچار نقصان کیفیت است نمی توان از بنگاه های صنعتی به ویژه بنگاه های دولتی, انتظار بهبود کیفیت محصول را داشت. وقتی بنگاه خودرو سازی ما دولتی نگاه داشته می شود و در خصوصی سازی هم حرفه ای عمل نمی شود و حتی دخالت های حکمرانی پس از خصوصی سازی از دخالت آشکار به دخالت های پنهان تغییر شکل می دهد و یا قوانین ضدتولید مثل واردات دسته دوم یا سامانه فروش یکپارچه دولتی و طرح جوانی جمعیت را بر صنعت خودرو تحمیل می کنیم نباید انتظار تحول و بهبود کیفیت را در درون بنگاه خودرو سازی به تنهایی داشته باشیم. واقعیت این است بهبود کیفیت در صنعت خودرو با توجه به دخالت های متعدد نظام حکمرانی در این صنعت باید از نظام حکمرانی آغاز شود.
خانم دکتر نسرین وفایی: عضو هیات مدیره انجمن کیفیت ایران
مهمترین مسئله در افزایش کیفیت در صنعت خودرو این است که همه به دنبال پیدا کردن اشکالات خودرو و رفع آن هستند و این خود یک نگاه پسینی است, درحالی که ما باید یک نگاه پیشگیرانه در صنعت خودرو داشته باشیم و این نگاه پیشگیرانه باید از ابتدای زنجیر تولید یعنی طراحی خودرو باید آغاز شود و بعد همه فرایند های تولید را شامل گردد. علاوه بر این تعددنهاد های نظارتی یکی از عوامل مهم کاهش کیفیت در صنعت خودرو محسوب می شود چرا که بنگاه ها تلاش می کنند صرفا نهادهای نظارتی را راضی نگاه دارند و این امر مانع از رسیدگی و توجه به اشکالات به طور بنیادی و اساسی می شود. نکته دیگر این است که علاوه بر وجود نهادهای متعدد در نظارت بر فعالیت صنعت خودرو, تازه این نهادها هم یک دست نیستند و هر کدام سلیقه و نظر خودشان را اعمال می کنند.
همچنین یکی از راهکار های بهبود کیفیت در صنعت خودرو این است که باید فرهنگ حاکم بر صنعت خودرو مبتنی بر تیراژ حداکثر تغییر نکند , در غیر این صورت خصوصی سازی هم اثر گذار در بهبود کیفیت نخواهد بود. در فرهنگ تیراژ حداکثری, قطعه سازانی که بر روی کیفیت محصول خود کار می کنند عقب می افتند و وقتی پاداش صنعت به کسانی که ارزانتر کار می کنند متمرکز باشد, قطعه سازانی که با کیفیت کار می کنند از گردونه خارج خواهند شد و کیفیت محصول قربانی تیراز خواهد گردید.