باستان شناسانی که در عراق مشغول به کار هستند، بقایای یک سازه ۵۰۰۰ ساله را کشف کردهاند که احتمالاً به عنوان یک مکان آیینی یا برای عبادت مورد استفاده قرار میگرفته است.
مجله اینترنتی باستان شناس : محققان از کشف یک سازه «آیینی» مدفون در محوطه باستانی کانی شای در دامنه کوههای زاگرس، در مرزهای استان سلیمانیه در شمال عراق، خبر دادند.
محققان میگویند: «اگر ماهیت عظیم این سازه که اکنون در حال بررسی دقیق آن هستیم، تأیید شود، این کشف میتواند درک ما از رابطه اوروک با مناطق اطراف را متحول کند.»
این سازه مربوط به دوره اوروک (تقریباً ۳۳۰۰ تا ۳۱۰۰ پیش از میلاد) است که نام خود را از شهر اوروک در جنوب بین النهرین گرفته است.
اوروک باستان، با جمعیتی بالغ بر ۸۰ هزار نفر و مساحتی بالغ بر ۴۰۰ هکتار، به خاطر خیابانهای شبکهای شکل و مناطق تقسیمشده به کارکردهای مختلف، مانند محلههای اداری و مسکونی، شناخته میشد.
به گفته مدیران حفاری، این سازه در بالای تپهای در کانی شای پیدا شده است و سبک معماری آن نشان میدهد که یک سازه رسمی بوده و احتمالاً به عنوان یک «محل عبادت» یا معبد مورد استفاده قرار میگرفته است.
مهرهای استوانه ای و سایر یافتهها
باستان شناسان همچنین یک قطعه آویز طلایی پیدا کردند که ممکن است نشاندهنده «خودنمایی» یا نمایش جایگاه اجتماعی باشد، «مهرهای استوانهای» از دوره اوروک که با حکومت و اقتدار سیاسی مرتبط هستند.
این تیم همچنین «مخروطهای دیواری» باستانی را کشف کرد، تزئیناتی ساخته شده از خاک رس یا سنگ پخته که از انتهای آنها به گچ تازه فشرده شده بودند. سطوح صاف مخروطها رنگآمیزی شده بودند و با الگوهای هندسی مانند مثلث و زیگزاگ، جلوهای موزاییکی ایجاد میکردند. این مخروطهای دیواری شواهد بیشتری در نظر گرفته میشوند که این سازه یک سازه «عمومی یا تشریفاتی» بوده است.
کانی شای تقریباً در ۴۸۰ کیلومتری شمال اوروک (حدود ۱۵ روز پیادهروی) واقع شده است. یافتههای جدید نشان میدهد که این سکونتگاه که قبلاً به دلیل دورافتادگی توسط باستانشناسان در حاشیه در نظر گرفته میشد، در دوره اوروک چنین نبوده، بلکه بخشی از یک شبکه فرهنگی و سیاسی گستردهتر بوده که بینالنهرین باستان را در بر میگرفته است.
محققان میگویند: «کانی شای مهمترین مکان باستانشناسی برای درک تداوم سکونتگاههای انسانی در شرق دجله محسوب میشود که از اوایل عصر برنز تا هزاره سوم پیش از میلاد امتداد داشته است.»
اوروک باستانی
کاوشها از سال ۲۰۱۳ در این مکان انجام شده و شواهدی یافتهاند که نشان میدهد سکونت در این مکان از دوره مسسنگی (حدود ۶۵۰۰ سال قبل از میلاد) تا ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد ادامه داشته است.
اوروک (وارکا امروزی، جنوب عراق) ممکن است اولین شهر جهان بوده باشد و تأثیر عمیقی بر سومریها و تمدنهای بعدی بینالنهرین داشته است. مردم اوروک به خاطر اختراع خط میخی، که مسلماً اولین سیستم نوشتاری است، که هزاران سال در سراسر بینالنهرین مورد استفاده قرار میگرفت، شناخته میشوند. آنها همچنین به خاطر توسعه اولین اعداد نوشتاری، که ظاهراً برای شمارش کشاورزی استفاده میشده، شناخته میشوند.
اوروک همچنین پیشگام سبک ساختمانی «زیگورات» بود که بعدها توسط تمدنهای بینالنهرین برای معابد به کار گرفته شد؛ شاید این شهر اولین مکانی بوده که کاهنان با لباسهای متمایز و شمایلنگاری مذهبی از یکدیگر متمایز میشدند.
