تیمی از باستانشناسان در منطقه استاروچرکاسکایا نزدیک روستوف-نا-دونو روسیه، اشیایی مرتبط با افسانهای محلی از دوران جنگ داخلی روسیه کشف کردهاند.
مجله اینترنتی باستان شناس : این کاوش پس از آن آغاز شد که یکی از ساکنان محلی از انجمن باستانشناسی میراث خواست بخشی از زمینش را بررسی کند. مردم روستا مدتها درباره پنهان شدن اشیای ارزشمند در جریان درگیریهای سال ۱۹۲۰ صحبت میکردند. طبق روایتها، زنی قزاق به نام مارتینووا پیش از رسیدن نیروهای بلشویک، داراییهای خانوادگی را درون یک چاه عمیق پنهان کرده بود.
باستانشناسان بعدتر در زیر این زمین چاهی حدود پنج متر عمق پیدا کردند. درون آن چند قطعه ظروف فلزی قرار داشت: سه لگن برنزی، یک لگن مسی و یک کاسه نقرهای.
رومن یولکین، سرپرست گروه باستانشناسی، گفت این اشیا با جزئیات همان داستان قدیمی که سالها در روستا نقل میشد مطابقت دارد.
او گفت تنها کاسه نقرهای به دلیل اندازه و قدمتش ممکن است اکنون ارزشی نزدیک به ۵۰۰ هزار روبل داشته باشد.
این حفاری همچنین ۳۴ شیء کوچکتر را آشکار کرد؛ از جمله سکههای قدیمی، اشیای مذهبی و وسایل خانگی که به زندگی در منطقه دون مربوط میشوند.
پژوهشگران یک سکه دِنگا و یک نیمکوپک متعلق به دوران حکومت ملکه آنا ایوانوونا در قرن هجدهم را شناسایی کردند. همچنین در این محل دو صلیب متعلق به باورمندان قدیمی (اولد بلیور) به دست آمد.
استاروچرکاسکایا زمانی پایتخت قزاقهای دون بوده و همچنان یکی از قدیمیترین سکونتگاههای منطقه روستوف به شمار میرود. به دلیل اهمیت تاریخی این منطقه، باستانشناسان سالهاست که در آن کاوش انجام میدهند.
رئیس انجمن باستانشناسی میراث، رومن یولکین، گفت:
«ما این کشف را یک گنج واقعی میدانیم. اول اینکه افسانه قدیمی درباره پنهان شدن اشیای ارزشمند را تأیید میکند و دوم اینکه چنین ظروفی در اوایل قرن گذشته واقعاً بسیار گرانبها بودهاند. حتی امروز هم، با توجه به اهمیت تاریخی، ارزش یک کاسه نقرهای با وزنی بیش از یک کیلوگرم به حدود نیم میلیون روبل میرسد.»
در جریان جنگ داخلی روسیه، بسیاری از خانوادهها همزمان با عبور ارتشها از جنوب کشور، پول، جواهرات و وسایل خانگی خود را دفن میکردند و برخی از این اموال هرگز دوباره پیدا نشد.
اشیای کشفشده اکنون پاکسازی و بررسی خواهند شد و سپس به موزههای منطقهای منتقل میشوند.
ساکنان روستا با دقت روند کاوش را دنبال میکردند؛ داستان گنج پنهانشده دههها پیش از این کشف در میان مردم محلی دهانبهدهان میچرخید.
میراث تاریخی فقط متعلق به گذشته نیست؛ امانتی است که از نیاکان به ما رسیده و باید سالم به نسلهای بعدی برسد. حفظ و احترام به آثار تاریخی یعنی احترام به هویت، فرهنگ و ریشههای خودمان.
