خودروسازان اروپایی برای کاهش سرعت برقیسازی فشار میآورند؛ بخشی از این مقاومت به رفتار مشتریان برمیگردد. تقاضا برای خودروهای بنزینی همچنان بالاست و بازار خودروهای دستدوم این خودروها نیز جذاب مانده است. از طرف دیگر، اگر مشتری اروپایی بهدنبال خودروی برقی باشد، گزینههای چینی با قیمت پایینتر، در کنار برندهایی مانند تسلا و هیوندای-کیا، انتخابهای بیشتری پیش روی او میگذارند.
اما ماجرا فراتر از سلیقه مشتری است. طبق برآورد گروه حملونقل و محیطزیست اروپا، کاهش سرعت برقیسازی میتواند بین سالهای ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۵ حدود ۷۴ میلیارد یورو هزینه اضافی برای واردات نفت به اروپا ایجاد کند.
در سوی دیگر، چین حالا به بازیگر اصلی صنعت خودرو برقی جهان تبدیل شده است؛ در سال ۲۰۲۵ خودروسازان چینی حدود ۶۰ درصد خودروهای برقی فروختهشده در جهان را تأمین کردند و سهم چین از تولید جهانی خودروهای برقی به حدود ۷۵ درصد رسید.
اروپا با یک دوگانه دشوار روبهروست: حفظ مزیتهای صنعت سنتی خودرو یا سرمایهگذاری سریعتر روی فناوریای که بخش مهمی از زنجیره تأمین آن در چین شکل گرفته است.
اگر اروپا سرعت برقیسازی را کم کند، خطر عقبماندن از فناوری، باتری و زنجیره تأمین وجود دارد؛ اگر هم سریع حرکت کند، باید با تغییر رفتار مشتری و فشار بر مدل کسبوکار خودروسازان سنتی کنار بیاید.
مسئله فقط خودرو نیست؛ بحث بر سر آینده یکی از مهمترین صنایع اروپا است.
